weer thuis

Gelukkig, vanmorgen belde Frits dat ik hem mocht komen halen. Daar was hij echt aan toe. De sfeer op de zaal was dan ook niet zodanig dat je daar van opknapt.
De hitte, ja echt, hitte, ( de bezoekende dames die hiermee bekend zijn dragen een topje) en de kamergenoten maken het tot een onrustige sfeer. Het zijn 2 jonge mannen, de een met een maagverkleining die de hele dag ligt te zuchten en een jonge man die echt heel ziek is en de hele dag zijn familie, moeder, zusje en broer op visite heeft. Dit doet hem erg veel goed want 2 dagen geleden wilde hij er vandoor. Frits kan zich dan een tijd zoet houden met lezen maar toch heeft het invloed op hem. Onze uitjes van de laatste 2 dagen naar het restaurant deden hem erg goed en zowaar er ging een pilsje in.
Wat ons tot nu toe verwondert is dat hij veel beter loopt, geen pijn heeft. Dus denken wij dat de pijn die hij na de eerste operatie had toen al te maken had met de klontering van het bloed rond de endo prothese. Nu dus zorgen dat het goed door blijft stromen .
Vrijdag heb ik de ombudsmevrouw bezocht waar je je klachten en ongenoegens kwijt kan. Ik heb haar een lijst gegeven waar zelfs zij van schrok. Jammer, heel jammer.
Maar nu... de zon schijnt( dank voor degenen die daar voor gezorgd hebben, ha, ha)en op naar betere tijden. Ik ga lekker voor hem koken, eindje wandelen en af en toe een pilsje, dan komt het vast weer goed.
De aandacht heeft Frits goed gedaan , dank daar voor allen.
Als we volgende week naar de longchirurg gaan voor controle ga ik vragen of ik de titel van deze blog mag veranderen, dus longkanker mag verwijderen.

Om even aan te geven dat als je belt en hij misschien gaat huilen..hij natuurlijk blij is ,de narcose nawerking geeft deze verschijnselen. Dus laat het niet omdat je bang bent dat hij verdrietig word. Zwager Jules heeft het al ondervonden, gelukkig kende hij dit verschijnsel en voelde hij zich niet direct aangesproken. Ook dit gaat weer over.